Blog

De postbode heeft de afgelopen dagen overuren geklopt om op tijd alle pakjes uit Hong Kong en omstreken bij me thuis te krijgen. Négen in totaal, allemaal onderdelen voor een nieuwe hobby. Twee jaar geleden had ik al eens ‘n bescheiden robot in elkaar gebokst. Het ding was nooit helemaal af en is intussen afgebroken.

Maar toen ik recent een reportage maakte in de haven van Antwerpen viel mijn oog op een fotograaf. De man had zijn Canon EOS-camera bevestigd aan een multicopter. Zo’n ding met 3 of méér schroeven, dat heel stabiel in de lucht kan hangen. Ik denk één met 6 of 8 schroeven.

En sjah, een paar Google-zoektochten later had ik een hoop bestellingen geplaatst in Azië: de bakermat van de robotica en bijgevolg ook de multicopter. De bedoeling is om een goedkoop basismodel te bouwen met vier schroeven: een quadcopter. Dat model zou vervolgens uitgebreid worden met allerlei extra sensoren.

Het frame heb ik besteld bij Hobbyking, zowat de Aldi van de R/C en modelbouw. Voor amper 10 euro, nu de dollar zo goedkoop staat (Ja hoor, ik werk bij KanaalZ). Afwachten of ik deze wél ooit helemaal kan afmaken.

De afgelopen week heb ik toevallig met een aantal vrienden gepraat over de opkomst van 3D-printers. Dat zijn toestellen waarmee je met kunststof eigen creaties kan maken en ‘afprinten’. Je kan bijvoorbeeld een 3D-model tekenen van een kapstok en dat meteen produceren. Wat me vooral opviel is dat heel wat mensen niet weten dat die toestellen bestaan . Toegegeven meestal zijn 3D-printers nog ontzettend duur. Maar er is beterschap op komst voor mensen die het beu zijn om alles in China of Korea te bestellen:

Reprap
Ik volg sinds een tijdje het RepRap-project op de voet. In mijn ogen toch een grote stap voorwaarts. De RepRap is een 3D-printer op basis van een Open Source-licentie. In principe kan dus iedereen gratis een eigen 3D-printer bouwen met de plannen van de RepRap. In de praktijk zal je ongeveer 500 euro moeten neertellen voor de componenten (iets meer als je slecht bent met een soldeerbout). Erg weinig als je het vergelijkt met de industriële toestellen, die vaak meer dan 15.000 euro kosten.

Self-replicate
Maar het idee van het RepRap-project is nog spectaculairder. De bedoeling is dat het toestel op termijn zichzelf kan kopiëren. Je moet het dan enkel de materialen ‘voeden’ (metalen, kuntstoffen…), de robot doet de rest. Voorlopig beperkt de ‘kopieermogelijkheid’ zich tot het printen van de plastieken elementen. Voor de elektronische componenten zal je nog naar de winkel moeten. Maar toch zijn de resultaten nu al geweldig, vind ik. Momenteel zitten de ontwikkelaars (van over de hele wereld), aan  versie 2 van hun RepRap. En de onderdelen in kunststof van dat toestel, kan je zonder problemen afprinten met versie 1 (zelfs een beetje scary, eigenlijk).

Seksspeeltjes
Leuk, die zelfreplicatie. Maar je kan zoals gezegd de RepRap ook gebruiken om andere producten af te printen. Denk maar aan je eigen iPhone-bumper (kwestie van de antenneproblemen op te lossen?). Maar wat als je 3D-skills en sociale skills vergelijkbaar slecht zijn? No problem: rond de 3D-modellen die je kan printen is intussen een hele gemeenschap ontstaan. Op http://www.thingiverse.com/ kan je downloaden wat je nodig hebt. Van dobbelstenen tot muziekinstrumenten. En wie meteen aan seksspeeltjes denkt: je bent niet de eerste.

De mogelijkheden op de lange termijn van toestellen als de RepRap zijn eindeloos. Maar dat moet u niet van mij aannemen. Om even Chris DiBona te quoten, Open Source Programs Manager bij Google: “Think of RepRap as a China on your desktop.” En gelijk heeft hij.

*De foto is het werk van kunstenaar Shane Willis (‘Hand maakt hand’).