Ik ben een liefhebber van einde-van-de-wereld-films. Ik ben een fan van groteske speciale effecten, van wolkenkrabbers die instorten, weggespoeld worden door een tsunami of opgeslokt door een zwart gat dat veroorzaakt werd door de wetenschappelijke crème-de-la-crème van het CERN.
Hoe onrealistisch het scenario of hoe weerzingwekkend slecht de dialogen ook zijn, ik zal met veel aandacht blijven kijken. Vulkaanuitbarstingen, meteorietinslagen, dodelijke virussen, horden kwijlende zombies of Bruce Willis: ze krijgen me de cinemazaal niet uit.
Apollo
Er is een goede reden voor die interesse: zo’n films zetten me aan het denken. Ze herinneren me aan de kwetsbaarheid van onze samenleving. Aan de artificiële regels, normen en waarden die ons in de pas doen lopen. Maar die al even snel verdwijnen als we met z’n allen voor een groot probleem staan.
Na elke voorstelling stel ik me achteraf de vraag: what if? Wat als we de zaal uitgaan en merken dat de rest van de aardse bevolking inderdaad gestorven is en wij nog als enige overblijven? Wat als we net vastzitten in die zaal en enkel op elkaar zijn aangewezen? Zou ik dan mijn medebezoekers opeten als ik honger kreeg? Zou de maatschappij inderdaad instorten? Zou ik de nachtwinkel plunderen? Een wapen zoeken? De slang van de bovenburen vrijlaten?
En ze leefden…
Meestal loopt het in die films goed af. De meteoor wordt met veel poeha opgeblazen voor hij de aarde bereikt, een deel van de bevolking wordt gered door buitenaardse wezens, een wetenschapper ontdekt de oplossing door te experimenteren op lijken of Bruce Willis sterft een gruwelijke dood. Halleluja! Bijna altijd krijgen we de boodschap mee naar huis dat ‘iemand’ of ‘iets’ het wel zal oplossen. Op het juiste moment, en zonder grote gevolgen.
Vroeger ging ik daar inderdaad van uit. Immers als het echt nodig is zullen alle knappe koppen samenzitten, alle geldschieters fondsen vrijmaken en alle sterke mannen en vrouwen hun medemensen redden. Ja toch? Zo hoort het, niet?
Maar daar ben ik niet meer zo zeker van.. Ik weet sinds 20 april 2010 bijna zeker dat noch ons noch Bruce Willis ooit zal lukken om die meteoor te verschalken, de zon af te koelen of het virus te stoppen.
En daarom moet ik tegenwoordig toch even slikken als ik de bioscoopzaal verlaat…